Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος και πεθαίνει ελεύθερος. Το πως βεβαίως διαχειρίζεται ενδιαμέσως την ελευθερία του αυτό είναι άλλο θέμα, που έχει να κάνει με την ίδια αυτή ελευθερία στην διαχείριση ακόμη και της ελευθερίας του! Το μόνο το οποίο όμως δεν μπορεί να αρνηθεί, είναι οι συνέπειες αυτής της διαχείρισης της ελευθερίας του, τις οποίες αναλαμβάνει προσωπικώς ένας έκαστος των ανθρώπων. Φερ' ειπείν είναι ελεύθερος να καπνίσει, αλλά δεν του φταίει κανείς για τον καρκίνο που πιθανόν πάθει. Είναι ελεύθερος να πέσει από το αεροπλάνο για να δοκιμάσει την "μαγεία" της εναέριας αίσθησης, αλλά απλώς θα τσακιστεί εάν το ανθρώπινο επινόημα που λέγεται αλεξίπτωτο δεν λειτουργήσει κατά το δοκούν, οπότε δεν μπορεί να επικαλείται την "κακιά τύχη" του. Υπάρχουν απλώς οι φυσικοί νόμοι, οι οποίοι είναι αναφαίρετοι και τους οποίους ακόμη δεν βρέθηκε ανθρώπινος τρόπος να καταργηθούν. Να υπερνικηθούν ίσως κατά περίπτωση, πλην όμως όχι να ...
καταργηθούν.Ο άνθρωπος είναι λοιπόν απόλυτα ελεύθερος κατά την φυσική ζωή του, πλην όμως οφείλει να λαμβάνει υπόψη και βεβαίως να σέβεται τους φυσικούς νόμους, προκειμένου να αποφύγει προβλήματα και να μην υποστεί φθορές είτε προσωπικά είτε στα πράγματα που ελέγχει. Κατά τον ίδιο τρόπο βεβαίως, ο άνθρωπος είναι και κοινωνικά ελεύθερος να ζει και να εκφράζεται κατά πως θέλει μέσα στην κοινωνία που συμμετέχει (αλλιώς αναχωρεί και γίνεται ερημίτης που είναι άλλο ζήτημα...), αρκεί όμως να αποδέχεται και να σέβεται τους κοινωνικούς νόμους, προκειμένου να αποφύγει κοινωνικά προβλήματα και να μην προκαλέσει φθορά στον κοινωνικό ιστό που συμμετέχει.
Μία από τις βασικές κοινωνικές ελευθερίες, είναι αυτή της έκφρασης. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι ελεύθερος να εκφράζει την άποψή του γύρω από κάθε τι τον ενδιαφέρει, με πλήρη ελευθερία, χωρίς φόβο για τις τυχόν συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό και χωρίς συμβιβασμούς. Υπό μία βεβαίως απαραίτητη προϋπόθεση: ότι θα σέβεται τους συνανθρώπους του και ότι οι απόψεις τις οποίες εκφράζει ελεύθερα δεν θα προσβάλλουν τους άλλους ανθρώπους, όποιοι και εάν είναι αυτοί και σε οιονδήποτε τομέα της ανθρώπινης ζωής τους, κοινωνικό, εργασιακό, ιδεολογικό, φυλετικό κλπ. Σε αντίθετη περίπτωση κινδυνεύει ο άνθρωπος που δεν τηρεί αυτές τις προϋποθέσεις, να υποστεί και αυτός αντίστοιχη προσβολή, οπότε χωρίς ίσως να το καταλάβουμε, έχουμε ήδη την αρχή της κοινωνίας-ζούγκλας, στην οποία υπερισχύει ο νόμος του εκάστοτε ισχυρότερου, με όσα τραγικά γνωρίζουμε...
Αγαπητοί συναγωνιστές του Κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, μπήκα στον κόπο να κάνω την παραπάνω εισαγωγή, προκειμένου να καταδείξω την προσωπική μου άποψη για την σημασία της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά και την βαρύτητα ή την ευθύνη αν θέλετε, που αυτή απαιτεί για την διαχείρισή της. Αφορμή μου έδωσε μία ανάρτηση κειμένου στην ιστοσελίδα του κινήματος, η οποία είχε να κάνει με την υπόθεση του γνωστού πλέον "γέροντα παστίτσιου", ανάρτηση η οποία μιας και είναι ανώνυμη σημαίνει πως απηχεί και τις απόψεις του κινήματος, η τουλάχιστον έχει την αποδοχή του. Και βεβαίως φίλοι συναγωνιστές, δεν έχουμε να κάνουμε με μία οποιαδήποτε είδους "είδηση" για κάποιο μέτρο, ή ενέργεια ήδη τετελεσμένα, τα οποία να έχουν άμεση σχέση με τους αγώνες του κινήματος και για τα οποία είναι εφικτή η έκφραση άποψης και σχολιασμού με βάση τις αρχές του κινήματος. Έχουμε όμως να κάνουμε με μία δημοσίευση σχολίου κάποιου τρίτου (προφανώς) και απόψεως, τα οποία το κίνημα και η ιστοσελίδα του φαίνεται κάπως άκριτα να αποδέχονται, λαμβάνοντας υπόψη τους μόνον μία παράμετρο του ζητήματος το οποίο παρουσιάζεται.
Το ζήτημα λοιπόν του "γέροντα παστίτσιου", κατά την εντελώς ελεύθερη γνώμη μου, έχει ως εξής: κάποιος συνάνθρωπός μας, το όνομα και πρόσωπο του οποίου μου είναι εντελώς αδιάφορο (όχι ως απαξίωση, αλλά ως ουδετερότητα), θέλησε να αναδειχθεί και να αποκτήσει την (κατά τον Άντυ Γουόρχολ) 15λεπτη δημοσιότητα που του αναλογεί, σχολιάζοντας κάτι και κάποιον. Η διαφορά είναι ότι αυτός ο κάποιος που αποφάσισε να σχολιάσει έχει ήδη προ πολλού αποβιώσει και για κάποιον λόγο -ο οποίος δεν είναι αρμοδιότητας ούτε δικής μου, ούτε του κινήματος, ούτε βεβαίως και του εν λόγω σχολιαστή-, έχει στις συνειδήσεις πολλών χιλιάδων συνανθρώπων μας καταχωρηθεί ως μία σοβαρή και σεβάσμια μορφή, στα όρια της ιερότητας και αγιότητας. Και αυτό το κάτι που θέλησε να σχολιάσει είναι λόγους και ενέργειες του προσώπου αυτού, οι οποίες προφανώς δεν ήταν αρεστές στον σχολιάζοντα, με βάση τις προσωπικές του πεποιθήσεις.
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα καθενός, να του αρέσουν ή όχι οι απόψεις και τα λεγόμενα κάποιου άλλου. Είναι επίσης αναφαίρετο πως έχει κάθε δικαίωμα να συμφωνεί ή να διαφωνεί δημοσίως με αυτά. Αυτό όμως που δεν έχει δικαίωμα, είναι η έκφραση αυτή της συμφωνίας ή διαφωνίας του να αγγίζει ή να ξεπερνάει ακόμη τα όρια της χυδαιότητας, διακωμωδώντας το πρόσωπο με τις θέσεις του οποίου διαφωνεί. Το ακόμη χειρότερο δε είναι, να περιβάλλεται αυτός ο εκχυδαϊσμός και με μανδύα "μαγκιάς", τάχατες δηλαδή πως είναι μεγάλη "παλληκαριά" το να εξευτελίζεται κάποιος ή κάτι ο οποίος, κατά την πεποίθηση του σχολιάζοντος, τοποθετείται αυθαίρετα στην πλευρά του "συστήματος", το οποίο είναι εκ πεποιθήσεως κακό και πρέπει να καταπολεμηθεί με οιονδήποτε ορθόδοξο ή ανορθόδοξο τρόπο. Θέλω να επιμείνω λίγο σε αυτό το περί "συστήματος" ζήτημα, επειδή αποτελεί μία εύκολη και σίγουρη παγίδα για πολλούς αγωνιστές. Έχει γίνει λοιπόν συνήθεια σε πολλούς χώρους, όλων των ιδεολογικών προελεύσεων, η ένταξη όποιου διαφωνεί με τις απόψεις του χώρου αυτού στο εκάστοτε "σύστημα" (το οποίο βεβαίως ο χώρος αυτός μάχεται), προκειμένου να πετύχει ο χώρος αυτός την εύκολη διαπόμπευσή του. Τα παραδείγματα καθημερινά και πολλά, απλώς καταδείχνουν την πολιτισμική και πνευματική ανωριμότητα στην οποία ατυχώς βρίσκονται πολλοί συνάνθρωποί μας, ακόμη και πρόσωπα τα οποία καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον μας και τον τόπο μας. Θυμόμαστε χαρακτηριστικά τον βουλευτή της αντιπολίτευσης, ο οποίος πρόσφατα θεώρησε "παλληκαριά" το να ειρωνευτεί με χυδαίο τρόπο το ιερατικό σχήμα το οποίο, ασχέτως του εάν πιστεύει ή όχι σε αυτό και εάν το αποδέχεται, αποτελεί κάτι το οποίο υπερβαίνει το όποιο "ύψος" του εν λόγω γραφικού (κατά πως φαίνεται) προσώπου-βουλευτή. Θέλει λοιπόν προσοχή και μεγάλη διάκριση η προσπάθεια αντίκρουσης όποιας άποψης ή έκφρασης δεν μας είναι αρεστή, επειδή υπάρχει πάντοτε ο σοβαρός κίνδυνος να περιπέσει κανείς στην χυδαιότητα, από την οποία δύσκολα επανέρχεται.
Επίσης οφείλω να επισημάνω την άποψη που εκφράζεται στο ως άνω αναρτημένο στην ιστοσελίδα του κινήματος κείμενο, ότι δηλαδή είναι ντροπή και όνειδος η οποιαδήποτε τιμωρία για την "εξύβριση θρησκεύματος", οιουδήποτε θρησκεύματος βεβαίως. Θα συμφωνούσα αδιακρίτως με την άποψη αυτή, εάν ήταν ντροπή και όνειδος η τιμωρία για οιαδήποτε εξύβριση οιουδήποτε. Ακόμη περισσότερο μάλιστα εάν εξαλειφόταν από το λεξιλόγιο ο όρος εξύβριση. Επιτέλους θα ήμουν ελεύθερος να λέω οτιδήποτε για τους γονείς και την οικογένεια του αρθρογράφου (τυχαίο το πρόσωπο...), τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις, την ποιότητα της εργασίας του, την σωματική του εμφάνιση, τις πολιτισμικές και σεξουαλικές του προτιμήσεις, την αθλητική του ιδεολογία κλπ. Καλό ακούγεται, δεν νομίζετε; Αυτό βεβαίως θα προϋπέθετε μία κοινωνία ανθρώπων πνευματικώς ανώτατου επιπέδου, οι οποίοι δεν θα συγκινούνται από τις απόψεις κανενός, θεωρώντας τες πιθανώς απλώς ελεύθερες εκφράσεις της στιγμής και τίποτα περισσότερο. Επειδή όμως οι κοινωνίες μας πόρρω απέχουν από αυτήν την ιδανική κατάσταση, υπάρχει η έννοια της εξύβρισης και έχουν καθιερωθεί κοινωνικώς (και στην συνέχεια πολιτειακώς) τα θέματα εκείνα στα οποία ο όρος αυτός αφορά. Δεν είναι σκοπός του κειμένου αυτού να κρίνει το εάν είναι αρμόζον στα πολιτειακά όργανα να αποφασίζουν για τον χαρακτηρισμό και την τιμωρία ενός υβριστού, όμως οφείλει η κοινωνία να βρει έναν τρόπο ώστε όποιος με την έκφρασή του υπάγεται σε αυτήν την κατηγορία να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες της ενέργειάς του, με βάση τους κανόνες της κοινωνίας αυτής. Και σε κάθε περίπτωση η χυδαία προσβολή των ιδεολογικών πεποιθήσεων οποιουδήποτε ανθρώπου αποτελεί εξύβριση, είτε αρέσει αυτό στον όποιο αρθρογράφο και ιστοσελιδογράφο, είτε όχι. Σε τελική ανάλυση δικαιούται να διαφωνεί με την όποια ιδεολογία και να καταθέτει τα επιχειρήματά του γι' αυτό. Εκτός βεβαίως εάν θεωρείται ως κοινωνικά αποδεκτό επιχείρημα η γηπεδικού επιπέδου χυδαιότητα.
Τέλος, ένα ακόμη στοιχείο της χυδαιότητας με την οποία αργά αλλά σταθερά διαποτίζεται η κοινωνία είναι η ισοπέδωση των ενεργειών διαφορετικών και ενίοτε αντίθετων χώρων. Η πολιτειακή καταδίκη για παράδειγμα της έκφρασης και ιδεολογίας ενός ανθρώπου από κάποιο χώρο, ζυγίζεται όμοια με άλλες ενέργειες, δράσεις και ιδεολογίες άλλων ανθρώπων από άλλους χώρους, προκειμένου να προκύψει ένα συμπέρασμα - "σούπα", βάσει του οποίου η κοινωνία προοδεύει, ή οπισθοδρομεί ή εκφασίζεται ή ότι άλλο. Αυτά όμως δεν είναι δείγματα προόδου και εξέλιξης. Το σύστημα το οποίο όλοι λέμε ότι μαχόμαστε, δεν ήλθε ουρανοκατέβατο από κάπου αλλού. Το δημιουργήσαμε όλοι μας (και εννοώ αυτό το ΟΛΟΙ, όχι με την παγκάλεια λογική, αλλά με την έννοια της ανοχής και του ωχαδερφισμού που σαν κοινωνία καλλιεργήσαμε τουλάχιστον στο 99%), και τώρα που φαίνεται ότι έγινε ανεξέλεγκτο και πάει να μας καταπιεί, κάνουμε πως αρχίζουμε τις φωνές. Ο τρόπος δε που φωνάζουμε είναι χαρακτηριστικός της κατάστασής μας: όλοι τα ρίχνουν στον διπλανό τους, πρώην στελέχη του "συστήματος" ξαφνικά μεταπηδούν στο δήθεν "αντισυστημικό" στρατόπεδο αποκοπτόμενοι σύριζα από τις αρχές τους, άλλοτε μεγάλοι και τρανοί γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι χωρίς όμως να χάνουν και τίποτε και πολλά άλλα. Αποτέλεσμα: τίποτε στην ουσία, απλά κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, αλλά ο εκχυδαϊσμός καλά κρατεί.
Θα πρέπει κάποτε όλοι μας, συμπεριλαμβανομένων των αγωνιστών του Κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, να αποφασίσουμε, τι είδους ελευθερία θέλουμε. Αυτήν στην οποία θα σεβόμαστε τους γύρω μας, όπως και ότι είναι, οικοδομώντας μία κοινωνία προσώπων; Ή αυτή στην οποία όποιος και ότι δεν μας αρέσει θα πρέπει να πέφτει εξευτελιστικά στον κοινωνικό Καιάδα, αναζητώντας μία νέα άρεια φυλή κατά τις προδιαγραφές μας; Η πρόκληση είναι μεγάλη και ο αγώνας δύσκολος.
Στυλιανός Δρακουλέλης
Κίνημα Δεν Πληρώνω Πάτρας
0 comments:
Post a Comment